Una Utopia Hacia la paz!

Χωρίς παπά και χωροφύλακα

Η Μαριναλέντα, µια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνοµικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται µε 15 ευρώ τον µήνα. Ο δήµαρχός της, ο κοµµουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια.
Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδοµάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την ειρήνη. «Ο δήµαρχός τους είναι τρελός», λένε στο γειτονικό χωριό. «Ενώ εµείς οι άλ λοι Ισπανοί κάνουµε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 µέρες πάρτι». Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν µε τους χωρικούς της Μαριναλέντας.


Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο ήταν ο νεώτερος δήµαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώ νων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πά ρει από ένα γαιοκτήµονα 12.000 στρέµµατα γης και να δηµιουργήσει έναν αγροτικό συ νεταιρισµό από τον οποίο ζει σήµερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!», λέει ο δήµαρχος.

Στον συνεταιρισµό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ηµέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδοµάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο µισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκοµιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο µικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη µέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατµόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊό ντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσο δα του συνεταιρισµού δεν µοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισµό για να δηµιουργηθούν δουλειές. Γι’ αυτό στο χω ριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Οµως ακόµη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι µισθοί καταβάλλονται.

Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισµός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρού νται δικαίωµα. Μια θέση στον παιδικό σταθµό µε όλα τα γεύµατα κοστίζει 12 ευρώ τον µήνα. Από την άλλη, «εδώ δεν έχουµε χωροφύ λακες, θα ήταν µια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήµαρχος. «Δεν έχουµε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυηµένη και το Πάσχα έγινε µια µικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόµους του χω ριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.

«Εφαρµόζουµε µια συµµετοχική δηµοκρατία, αποφασίζουµε για όλα, από τους φόρους ώς τις δηµόσιες δαπάνες, σε µεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουµε πως οι άνθρωποι µπορούµε να δουλεύουµε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήµα».

Γιώργος Αγγελόπουλος

Μαριναλέντα, η Γη της Ουτοπίας from Kouti Pandoras on Vimeo.

Για περισσότερες πληροφορίες επισκευτείτε το επίσημο site της marinaleda: www.marinaleda.com

Μια σύντομη κριτική: Σαφέστατα το παράδειγμα της Μαριναλέντα δεν πρόκειται για ένα ολοκληρωμένης μορφής σοσιαλιστικό καθεστώς παρά μια θετική προσπάθεια που έμπρακτα αποδεικνύει πως ο καπιταλισμός όχι μόνο δεν είναι μονόδρομος αλλά ένα σύστημα που πλέον θα έπρεπε να ανήκει… στην Ιστορία. Στην καπιταλιστική λοιπόν Ισπανία του 2010, το ενοίκιο ενός μικρού σπιτιού πολλές φορές αγγίζει τα 700 ευρώ (κυρίως στις μεγαλουπόλεις) ενώ ο βασικός μισθός δεν ξεπερνά τα 600. (Ως γνωστόν η Ισπανία αποτελεί την χώρα με τα χαμηλότερα εισοδήματα στην Ευρώπη των 15 αμέσως μετά την Πορτογαλία). Σε ένα μικρό χωριό 2000-3000 κατοίκων που δεν βρίσκεται κοντά σε κάποιο αστικό κέντρο, ένα μέσο ενοίκιο εκτιμάται πως αγγίζει τα 100 με 150 ευρώ. Στην περίπτωση της Μαριναλέντα η στέγαση κοστίζει μόνο 15€. Οι κοινωνικές παροχές της χώρας που κατακτήθηκαν με αγώνες και θυσίες έχουν πληγεί από αυστηρά μέτρα λιτότητας που παρά την θέληση των πολιτών η κυβέρνηση του “σοσιαλιστικού” κόμματος επέβαλε προκειμένου να αντιμετωπίσει την κρίση. Η ανεργία ξεπερνά το 20% (πόσοστό που θυμίζει Αφρικανική χώρα) και σε πολλές περιπτώσεις οι εργασιακές συνθήκες θυμίζουν… χώρες της Λατινικής Αμερικής. Στην Μαριναλέντα οι δείκτες ανεργίας εδώ και δεκαετίες δείχνουν μηδέν!!!

Σαφέστατα η Μαριναλέντα δεν είναι μέρος όπου θα μπορούσαν να ανθήσουν οι τέχνες, οι επιστήμες μιας και πρόκειται μόλις για μια αγροτική επαρχεία 2.645 κατοίκων. Ωστόσο όμως βασικά προβλήματα που μαστίζουν την χώρα είναι σχεδόν ανύπαρκτα σε αυτήν την μικρή γωνιά του πλανήτη.

Ελευθεριακός κομμουνισμός; Γιατί όχι; Η Ισπανική κοινωνία έχει πολλές φορές δείξει τον δρόμο της αντίστασης, με αποκορύφωμα την εξέγερση των αναρχικών της Βαρκελώνης το 1936. Αναρχικές ιδεολογίες γίνονται ευρέως αποδεκτές σε διάφορές περιοχές της χώρας. Αναρχοσυνδικαλιστικά σωματεία όπως CNT (Confederaciοn Nacional del Trabajo), CGT (Confederaciοn General del Trabajo), αριθμούν εκατοντάδες χιλιάδες μέλη αντιπροσωπεύοντας πάνω απο δύο εκατομμύρια εργαζόμενους σε όλη την χώρα. (Βλ επίσης, αντάρτικα πόλης στην Ισπανία ETA και GRAPO). Πιθανότατα αυτός να είναι και ο βασικότερος λόγος που φασιστικά κόμματα όπως η Le Falagne, Democracia National (εθνικο-σοσιαλιστικό) δεν κατάφεραν ποτέ να συσπειρώσουν παραπάνω από μερικές χιλιάδες ψήφους, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει πως απουσιάζουν υπερβολικά συντηρητικές φωνές και κρατική καταστολή. Σε σύγκριση όμως με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες όπου ακροδεξιά κόμματα ξεπέρασαν ακόμα και το 20% του συνόλου των ψήφων, στην Ισπανία παραμένουν ακόμα στο περιθώριο!

Πηγές: www.tanea.gr, blackfoxgr.com, www.marinaleda.com
Συνέχεια...

Γενικά είναι κακό να είσαι εκτός γραμμής. Αυτό είναι πάντα το πρόβλημα. Να μην χαλάς την «πιάτσα», οποιαδήποτε «πιάτσα». Μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι συστημική ή αντισυστημική, σε κάθε περίπτωση όμως έχει τους νόμους της, γραπτούς και άγραφους, που θέτουν τα όρια της. Δεν επιτρέπεται να τα παραβιάζεις. Αυτό το πρόβλημα έχουν οι άνθρωποι που φιλοδοξούν να βρίσκονται σε συλλογικότητες, να ζουν μέσα στην κοινωνία και ταυτόχρονα – αν είναι δυνατόν! – να είναι και ελεύθεροι!

Συμβαίνει στα παιδιά μέσα σε μια οικογένεια, που καθώς μεγαλώνουν τείνουν να διαφοροποιηθούν από τις συνήθειες και τους τρόπους του πατρικού σπιτιού και βέβαια ίσως να υποστούν και τις συνέπειες. Γι αυτό συχνά στην εφηβεία προκύπτουν συγκρούσεις που φτάνουν καμιά φορά μέχρι τα άκρα π.χ. «θα σε αποκληρώσω!».




Συμβαίνει επίσης σε άτομα που αντιλαμβάνονται διαφορετικά τον εαυτό τους από το πώς θέλει να τους προσδιορίζει η κοινωνία, όπως οι γυναίκες που δεν μπαίνουν στους γενικά παραδεκτούς ρόλους της συζύγου, της μάνας, της γκόμενας, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ενταχτούν πουθενά, γιατί οι μάνες φίλες τους λένε «εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις τι είναι να μεγαλώνεις παιδιά», ή τις αποκαλούνε με αυτόν τον πολύ τιμητικό τίτλο «γεροντοκόρη!» ή οι άντρες τις προσπερνάνε αδιάφορα με ένα σχόλιο όπως «βάλε και καμιά φουστίτσα κοπέλα μου!».

Το παθαίνει και ο εργαζόμενος που δεν περιορίζεται στα του καθορισμένου ρόλου του, αλλά μοιάζει να έχει αξιοπρέπεια και να υψώνει το ανάστημα του, οπότε πολλοί συνάδελφοι τον κοιτάζουν σαν αξιοπερίεργο. Στα σιγανά βέβαια θα του ψιθυρίσουν «καλά του είπες» αλλά θα τον απομονώσουν από την καθημερινή συναναστροφή, επειδή χαλάει κάπως την «πιάτσα», μπορεί και επειδή δουλεύει περισσότερο ενώ οι άλλοι κάθονται. Δημιουργείται μια σιωπηρή συνωμοσία, που δεν έχει ποτέ ομολογηθεί ρητά, αλλά γίνεται σαφής στους μυημένους.

Το ίδιο γίνεται και με κάποιον που βρίσκεται σε ένα πολιτικό χώρο που χρησιμοποιεί ένα συγκεκριμένο λεξιλόγιο και συντακτικό ομιλίας και συμπεριφοράς, και ξαφνικά αυτός εισάγει κάποιες δικές του λέξεις και φράσεις, δηλαδή τον δικό του τρόπο σκέψης. Αμέσως εμφανίζεται ως ξένο σώμα. Αυτή η αναγνώριση γίνεται σχεδόν αυτόματα, μόλις τολμήσει και πει αυτό ακριβώς που σκέφτεται, να εκφράσει αυτό ακριβώς που αισθάνεται και όχι να μαϊμουδίσει και να μιμηθεί τα λόγια και τους τρόπους της ομάδας. Τότε, σαν από ένστικτο, απομονώνεται από όλους που τραβιούνται μακριά του, όπως υποχωρεί το κύμα από την ακτή, γίνεται ας πούμε επικίνδυνος, μόνο και μόνο επειδή διαφοροποιείται από την ομοιογένεια του συνόλου, συχνά ανεξάρτητα από το περιεχόμενο των λόγων του. Κυρίως έχει σημασία να είσαι ίδιος και όχι κάτι άλλο, ξένο. Μπορεί να υπάρχει ένας χρόνος ανοχής, όπου έχεις το περιθώριο να αφομοιωθείς. Αν παρόλα αυτά παραμείνεις διαφορετικός, δεν μοιάσεις, είσαι εκτός, εκτός ορίων. Δύσκολα θα τραβήξεις, εσύ ο ένας, τους πολλούς προς το μέρος σου. Υπερισχύει η κατεστημένη πλειοψηφία, πολύ περισσότερο που δεν σκοπεύει να παραδώσει τα σκήπτρα έτσι εύκολα, ακόμα κι αν αναγνωρίσει κάποιο δίκιο σε ότι κάνεις.

Γενικά αυτή η δουλειά, της διαφοράς, είναι κάπως δύσκολη, αλλά η μόνη δημιουργική, και θέλει δύο: αυτόν που επιμένει στο παλιό, και τον αιρετικό, που όμως δεν έχει λόγω ύπαρξης παρά επειδή κάτι του αντιστέκεται. Σ’ αυτό το μαλλιοτράβηγμα, βρίσκεται η ζωή, και όχι στο μονόλογο. Οπότε ας λασκάρουν λίγο οι κατεστημένες ομάδες και ας μην εγκαταλείψει ο ξένος, σπρώχνοντας μαλακά προς τα μπρος. Σύντομα θα βρεθεί κάποιος καινούργιος να τον αμφισβητήσει.

Κ.Κ.


Πηγή: http://antisomata.wordpress.com
Συνέχεια...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ


Σε μία περίοδο που η κατάσταση της πατρίδας του , της Γερμανίας, ήταν μάλλον απογοητευτική, ο Μαρξ λίγο πριν αυτοεξοριστεί στο Παρίσι, πρωτεύουσα τότε “του νέου κόσμου” έγραφε στον Ruge: “Παρ’όλη την ανικανότητα των κυρίαρχων και την αδράνεια των κυριαρχούμενων, που με οδηγούν έτσι ώστε να μην έχω και την πιο υψηλή εκτίμηση για τη σύγχρονη εποχή, αν δεν απογοητεύομαι όσον την αφορά, οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι η απελπιστική αυτή κατάστασή της με γεμίζει ελπίδα” (1).

Αλήθεια τι είναι εκείνο που μπορεί να μας γεμίζει με ελπίδα σε μία κατά τα άλλα καθ’όλα απογοητευτική κατάσταση σαν τη σημερινή; Γιατί μπορούμε να ελπίζουμε και μεις σε μια καινούρια άνοιξη;

Η πολύπλευρη επιδείνωση των συνθηκών της εργατικής τάξης στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες μπορεί να αποτελέσει το έναυσμα έτσι ώστε να υποσκαφθούν ορισμένοι από τους πυλώνες οι οποίοι θεμελιώνουν τη συναινετική ενσωμάτωσή της και να βοηθηθεί έτσι η ανάδειξη της μέχρι τώρα θαμμένης εν δυνάμει επαναστατικής της συνείδησης.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα, στις ανεπτυγμένες χώρες, η εξουσία της αστικής τάξης γινόταν αποδεκτή από ευρύτερα λαϊκά στρώματα όχι μόνο χάρη στην άμεση πολιτική βία, την οικονομική βία ή τον φόβο της βίας, αλλά και συναινετικά, και τούτο μεταξύ άλλων για δύο κυρίως λόγους:

Ο πρώτος ήταν ότι τμήμα των λαών αυτών των ιμπεριαλιστικών χωρών, της εργατικής τάξης συμπεριλαμβανόμενης, απολάμβαναν σε σχέση με τους λαούς των υπανάπτυκτων χωρών ορισμένα προνόμια διαμορφώνοντας έτσι μια “εργατική αριστοκρατία” ανάλογη εκείνης της άλλοτε κραταιάς Αγγλίας του 19ου αιώνα.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η μεταπολεμικά ακολουθούμενη ρεφορμιστική πολιτική και το λεγόμενο “κράτος πρόνοιας” διευκόλυναν έτσι ώστε να αποδίδεται στο αστικό κράτος ένας ουδέτερος χαρακτήρας, πόσω μάλλον που αυτό, πέρα απο τις γενικές λειτουργίες τις απαραίτητες για την ύπαρξη κάθε κοινωνικής οργάνωσης, εκπλήρωνε και ορισμένες κοινωνικές λειτουργίες που εξυπηρετούσαν τους εργαζόμενους, έστω κι αν αυτές παρέχονταν ακριβώς για να τους ρίχνουν στάχτη στα μάτια και να τους αποτρέπουν από το να επαναστατούν, έστω κι αν αυτές στο πλαίσιο του κυρίαρχου καπιταλιστικού συστήματος λειτουργούσαν τελικά υπέρ του κεφαλαίου, στον βαθμό που μέσω αυτών το κράτος αναλάμβανε ένα τμήμα του κόστους αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης (π.χ. υγεία, παιδεία) την οποία τελικά εκμεταλλευόταν το κεφάλαιο.

Να, όμως, που η σύγχρονη κρίση έχει φέρει τα πράγματα στο σημείο όπου όχι μόνον η αστική εξουσία δεν μπορεί να βγάλει από το μανίκι της “ένα υπουργείο μεταρρυθμίσεων” (2), αλλά παίρνει πίσω μια σειρά από σημαντικές μεταρρυθμίσεις-κατακτήσεις, εξαφανίζοντας την όποια “εργατική αριστοκρατία”, επιδεινώνοντας ραγδαία τις συνθήκες όλως των εργαζομένων και αφαιρώντας από το αστικό κράτος το όποιο προσωπείο ουδετερότητας μπόρεσε να οικοδομήσει κατά το παρελθόν.

Αυτή η τελευταία διαδικασία θα ενταθεί παραπέρα στον βαθμό που η αντιλαϊκή πολιτική, για να μπορέσει να εφαρμοστεί, θα συνοδευθεί αναπόφευκτα από την ένταση του κρατικού αυταρχισμού και της βίας και τούτο διότι “μια βίαιη τάξη πραγμάτων δεν μπορεί να διατηρηθεί παρά με τη βία” (3), οπότε και η κρατική εξουσία χρησιμοποιείται πια ως δεδηλωμένο όργανο της αστικής τάξης στο πλαίσιο του ουσιαστικά κηρυγμένου εμφύλιου – ταξικού πολέμου.

Και όλα αυτά είναι βέβαιο ότι θα ενταθούν στο έπακρο μετά την τελευταία παράδοση της χώρας στους διεθνείς θεσμικούς τοκογλύφους.

Αξιοποιώντας λοιπόν την παραπάνω αντικειμενική υπόθαλψη της συναίνεσης, ας συμβάλουμε μετωπικά στην παραπέρα αποδυνάμωσή της, στην αποκάλυψη του κίβδηλου χαρακτήρα της έννοιας της εθνικής ομοψυχίας, στο βάθεμα της κρίσης της αστικής νομιμότητας, στον κλονισμό της αστικής πολιτικής τάξης, στην επαναστατική αφύπνιση των συνειδήσεων.

* Απο το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού “κατά Σαδδουκαίων”

(1) K.Marx, “Lettre à Ruge”, de Mai 1843

(2) Rosa Luxemburg, “Lq dernière lettre de Spartacus” in Rosa Luxemburg texts choisies “Editions sociales”. σελίδα 216.

(3) K.Marx to Ruge, Cologne, May 1843.
Συνέχεια...

To ισχυρότερο όπλο του καπιταλισμού για να συντρίψει τον υπαρκτό (ή ανύπαρκτο) σοσιαλισμό ήταν ο καταναλωτισμός.

Εκείνο το άτιμο το μπλουτζίν... Τα ελαστικά καλσόν... Με τα οποία ο δυτικός τουρίστας μπορούσε να αγοράσει ερωτική συντροφιά. Να εξαγοράσει συνειδήσεις.

Η ΑΦΘΟΝΙΑ των αγαθών στα σουπερμάρκετ και τα πολυκαταστήματα, η δυνατότητα που σου πρόσφερε να μπεις και ν' αγοράσεις αυτό ήταν και είναι το ισχυρότερο όπλο του καπιταλισμού. Η ελπίδα πως αν σπουδάσεις, εκπαιδευτείς, ρισκάρεις, θα 'χεις ευκαιρίες• θα 'ναι ανοιχτοί για σένα οι ορίζοντες. Ότι σ' αυτό το ελεύθερο ανταγωνιστικό περιβάλλον μπορεί να μην καταφέρεις ποτέ να γίνεις πολύ πλούσιος, ωστόσο είχες την (ψευδ)αίσθηση πως ένα μερίδιο σού αναλογεί απ' την ανάπτυξη και απ' τον πλούτο που θα παραχθεί.

ΕΝΩ στην ανατολική Ευρώπη στεκόσουν στην ουρά για να πάρεις με το δελτίο ένα κομμάτι ψωμί, στη δυτική έμπαινες στο σουπερμάρκετ και μπορούσες ν' αγοράσεις «του πουλιού το γάλα». Νίκησε ο καπιταλισμός γιατί έφτιαξε πιο δυναμική οικονομία, προόδευσε στην εκπαίδευση και στην τεχνολογία. Και κυρίως νίκησε γιατί έχτισε την καταναλωτική κοινωνία. Και την ονόμασε: «ελευθερία»...

ΟΙ άνθρωποι αποδέχονταν τις ανισότητες και τις αδικίες όσο το οικονομικό σύστημα τους εξασφάλιζε καλύτερα σπίτια, καινούργια αυτοκίνητα, ταξίδια, σχολεία για τα παιδιά... Αυτή ήταν η βασική ιδέα: ότι απ' τον ελεύθερο ανταγωνισμό όλοι, λίγο ή πολύ, θα έβγαιναν ωφελημένοι.

Η ανάπτυξη δημιούργησε νέες θέσεις εργασίας, ενίσχυσε τα εισοδήματα και τις προσδοκίες των μικρομεσαίων κοινωνικών στρωμάτων και ο φτηνός τραπεζικός δανεισμός μεγάλωσε την αγοραστική τους δύναμη. Καινούργιο σπίτι, εξοχικό, αλλαγή αυτοκινήτου, σόπινγκ θέραπι... Μέχρι που ήρθε η ύφεση και η χρηματοπιστωτική κρίση και ο ένας χρωστάει στον άλλον κι αν πέσει κάποιος παρασύρει και πέφτουν μαζί του κι άλλοι...

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ νίκησε γιατί υποσχέθηκε καλύτερη ζωή και ευημερία. Τις τελευταίες δεκαετίες τα κατάφερε φτιάχνοντας μια σαλταρισμένη καταναλωτική μεσαία τάξη με νέες τεχνητές όλο και αυξανόμενες ανάγκες.

ΤΩΡΑ ο καπιταλισμός έρχεται αντιμέτωπος μ' αυτούς που σαλτάρισε, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν έχει άλλο τρόπο επιβίωσης από το να μπει σε τροχιά ανάπτυξης και να ξαναπάρει μπροστά η καταναλωτική του μηχανή. Με δάνειο φτηνό, να πουλάς το παλιό και ν' αγοράζεις το καινούργιο μοντέλο, αυτοκινήτου, οτιδήποτε. Οταν σε πιάνει άγχος, ανία και πλήξη, να 'χεις λεφτά, κάρτες, να πας για σόπινγκ θέραπι. Ν' αγοράζεις κι άλλα μπλουζάκια για να μη φοράς τα περσινά που έφυγαν απ'τη μόδα...

ΑΝ οι νοικοκυρές του σουπερμάρκετ στέκονται μπροστά στα βαζάκια με τις μαρμελάδες, κοιτάζουν με λαχτάρα και δεν αγοράζουν, ο καπιταλισμός θα 'χει πρόβλημα. Δεν ξέρω τι ακριβώς θα συμβεί, πάντως ο Πρετεντέρης δεν θα 'ναι σε θέση να το αναλύσει...

ΥΓ. Κι όπως είπε ο Βραζιλιάνος ογκολόγος και συγγραφέας Drauzio Varella: «Στις μέρες μας δαπανώνται πέντε φορές περισσότερα χρήματα για την ανδρική ανικανότητα και την προσθετική στήθους στις γυναίκες σε σχέση με αυτά που δαπανώνται για τη θεραπεία της νόσου Αλτσχάιμερ. Ως εκ τούτου σε λίγα χρόνια θα 'χουμε ηλικιωμένους με τέλεια στύση και ηλικιωμένες με μεγάλα βυζιά που κανείς όμως δεν θα θυμάται σε τι χρησιμεύουν»...

του ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ
Συνέχεια...

Η προσφυγή στο ΔΝΤ είναι η επίσημη κήρυξη του πολέμου, από την κυνική ολιγαρχία, στους πολίτες αυτού του τόπου.

Όποιος δεν αντισταθεί τώρα είναι εχθρός των παιδιών του, όποιος κάτσει στα αυγά του τώρα είναι συνυπεύθυνος για την υποθήκευση του μέλλοντος του εαυτού του και των συνανθρώπων του.

Τέρμα τα λόγια, ήρθε ο καιρός να διαλέξει ο καθένας μας, αν θα πάρει τη ζωή του στα χέρια του, ή αν θα σκύψει το κεφάλι σε αυτούς που θα έπρεπε να έχουν φυλακιστεί, αν θα παραδώσει τους κόπους του και τις κατακτήσεις του σε αυτούς που τον καταλήστεψαν ή αν θα τους τιμωρήσει, αν θα προσκυνήσει τα γλοιώδη υποκείμενα που εκμηδενίζουν τη ζωή του ή αν θα σηκώσει την αξιοπρέπεια και το ανάστημά του απέναντι στην τρομοκρατία των μισθοφόρων τους.

Ήρθε ο καιρός να αποφασίσει ο καθένας μας αν θα γεράσει ντροπιασμένος, περιφρονημένος και ασήμαντος απέναντι στο βλέμμα των παίδων του που θα τον ρωτούν: τι έκανες εσύ για αυτή την κοινωνία; γιατί δεν πάλεψες για το μέλλον μου; γιατί δείλιασες και συνεργάστικες με τους δυνάστες μου; γιατί τους άφησες να με αλυσοδέσουν; γιατί με ξεπούλησες; ή να ζήσει με την περηφάνια ότι προσπάθησε, πάλεψε και νίκησε.

Εγώ διαλέγω να αντικρίσω το παιδί μου κατάματα και να του πω, πως προσπάθησα, πως δεν παραδόθηκα, πως δεν κοίταξα το τομάρι μου, πως δεν ξεπούλησα το μέλλον του, πως αγωνίστηκα και πως, άσχετα με το αποτέλεσμα ήμουν και εγώ εκεί μαζί με τους υπόλοιπους υπέροχους, ελεύθερους, υπερήφανους ανθρώπους.

Εσύ τι διαλέγεις;

Mind the Gap
Συνέχεια...

Ηλικία 30-35 με μικρές αποκλίσεις. Καθημερινά γυμναστήριο, εργασία σε εταιρεία με trendy όνομα, κάνει το μεταπτυχιακό του για χρόνια, εξαρτιέται από τους γονείς του αλλά τους κατηγορεί για μιζέρια, έχει "άποψη" επί παντός επιστητού χωρίς να τον ενδιαφέρει η πολιτική, μπορεί να ασχοληθεί με το τελευταίο οικονομικό σκάνδαλο αλλά και με τα τελευταία κουτσομπολιά. Είναι πολιτικά ορθός όσο δεν πάει και για διασκέδαση προτιμάει μέρη στο Κολωνάκι ή "hot" ονόματα της πίστας, και φυσικά σε μαγαζιά που υποδεικνύουν τα "in" περιοδικά. Θέλει να έχει την εικόνα του σοβαρού, αλλά συνάμα και του "προχωρημένου"...

Στο πορτοφόλι του θα βρεις περισσότερες πιστωτικές, από μετρητά. Συνάπτει σχέσεις δήθεν με προοπτική που όμως όταν γίνεται ορατό το ενδεχόμενο μόνιμης δέσμευσης στρίβει δια του αρραβώνος. Βλέπεις είναι αρκετά "cool" για να ερωτευτεί μια μόνο γυναίκα. Φοράει ρούχα μάρκας, γυαλί ηλίου κι έχει το στημένο ύφος του πετυχημένου που "έπιασε τον Πάπα απ' τα καμπανέλια". Είναι φιλόδοξος μα και τεμπέλης. Θα τον ενδιέφερε να γίνει έστω και για λίγο διάσημος, τα πάει καλά με τους καθρέφτες και είναι ερωτευμένος αρκετά με τον εαυτό του. Ένας τυπικός κουστουμάνθρωπος. Νάρκισσος και υποταγμένος. Όχι δεν είναι το πρόβλημα το κουστούμι απαραίτητα, εξάλλου σε μερικές δουλειές επιβάλλεται ως ενδυματολογικός κώδικας.

Το πρόβλημα είναι πως όσο μεγαλώνουμε, η σοβαροφάνεια, η πόζα, ένας πραγματικά επικίνδυνος διανοητικός ιός που μεταδίδεται από το εργασιακό περιβάλλον, τις κοινωνικές συναναστροφές και την προκάτ διασκέδαση αρχίζει και συμβιώνει μαζί μας. Υπάρχει μια γενική κατεύθυνση, το λεγόμενο κοινά αποδεκτό, αυτό που εύκολα ελέγχεται, το στοιχείο που προβλέπεται εύκολα, που είναι ακίνδυνο, αλλά συνάμα μέτριο και μουντό. Το...κουστούμι πρώτα προκαλλεί φθορά στην ψυχή μας. Την δεσμεύει στο καλούπι ενός μηχανισμού που επιθυμεί να σμιλέψει την ακατέργαστη πλευρά του εαυτού μας. Όταν είμαστε παιδιά δεν μπορεί να είμαστε σοβαροφανείς, το "κουστούμι" μας το φορούν όσο αρχίζουμε να κοινωνικοποιούμαστε και να προσαρμοζόμαστε στις κοινωνικές επιταγές. Έτσι, καθώς ένας κουστουμάνθρωπος δεν μπορεί να είναι χαρωπός αφού δεν συνάδει με την αμφίεσή του, μαθαίνει να προσποιείται. Η προσποίηση κι η σοβαροφάνεια είναι τα σκοινιά της μαριονέτας που φοβισμένη αρκείται στα λίγα, είναι υπεύθυνη απέναντι στον ρόλο που της ανέθεσαν να παίξει και ποτέ δεν ασχολείται με εσωτερικές αναζητήσεις, αφού το κουστούμι έχει σκοτώσει κάθε ίχνος ικανότητας για χαρά και δημιουργία, προσάρμοζει τον ξενιστή σε συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, στο πως θα φερθεί, στο πως και για τι θα μιλήσει.

Ένας κουστουμάνθρωπος δέχεται να τον αντιμετωπίζουν και να τον κρίνουν ως αριθμό: σύμφωνα με το ύψος του μισθού του, το πόσες φορές κάνει sex την εβδομάδα, το πόσο κόστισε το χ ρούχο ή το ψ αυτοκίνητο, το πόσα χάλασε στα μπουζούκια (εκεί που πετά για λίγο την μάσκα της σοβαροφάνειας και πιθηκίζει σκηνές από ελληνικές ταινίες), με τον αριθμό μητρώου που έχει, με τον αριθμό της ταυτότητάς του κ.ο.κ.
Προεπιλεγμένα σενάρια για προεπιλεγμένες ζωές. Το κουστούμι έχει σκοτώσει ήδη το παιδί μέσα του. Και δεν υπάρχει αντιβιοτικό. Βλέπετε τα παιδιά δεν είναι βολικά, δεν κάθονται καλά, δεν σταματούν να ρωτούν και να ψάχνουν, αμφιβάλλουν, μπορεί και να χλευάσουν αυτό που δεν τους φαίνεται όμορφο στα δικά τους αθώα μάτια. Τα παιδιά έχουν το θάρρος και το θράσος να ζητήσουν, να μετατρέψουν μια πλαστελίνη σε γέφυρα και σπιρτόκουτα σε κάστρο. Τα παιδιά θέλουν πάντα περισσότερα, είναι η δύναμη για αλλαγή. Αντιθέτως ο κουστουμάνθρωπος φοβάται ν' αντιδράσει καθώς ανησυχεί μην χάσει ακόμη κι αυτά που σαν ψίχουλα του πέταξαν με αντάλλαγμα την ψυχή του.

Ο κόσμος μας χρειάζεται ανθρώπους που να οραματίζονται και να δέχονται τους άλλους ακριβώς όπως είναι. Ανθρώπους που μπορούν να αγαπήσουν τις αδυναμίες τους και τις ατέλειες των άλλων. Το κουστούμι είναι η ίδια η απαγόρευση.
Παντού γύρω μας έχουμε εξάλλου απαγορευτικές πινακίδες.
"Μην", "όχι", "απαγορεύεται", "δεν" κτλ...
Ένας τυπικός κουστουμάνθρωπος δεν ενοχλείται από αυτά, τα θεωρεί καλώς καμωμένα και σωστά ως απόδειξη ύπαρξης κανόνων. Μα το παιδί τα θεωρεί αστεία όλα αυτά και δεν υποκλίνεται στα κλισέ. Ο κουστουμάνθρωπος απλά σφίγγει με επιτηδευμένο τρόπο τα χείλη του, του φτάνει που έχει την επικάλυψη δική του. Ο κουστουμάνθρωπος δεν θα υποστηρίξει ποτέ τον αδύνατο, είναι κι ο ίδιος δουλικός.
Η Επανάσταση της ψυχής είναι η ίδια η Ζωή. Πετάξτε τα κουστούμια, τολμήστε να δείτε τον εαυτό σας γυμνό στον καθρέφτη, τότε θα φανεί αν το κουστούμι σας ορίζει ή το ορίζετε. Η αλήθεια βέβαια έρχεται πάντα σε μικρές δόσεις. Ο κουστουμάνθρωπος πάντα θα περιμένει να σας βρει σε στιγμή αδυναμίας για να σας πείσει γα την επιλογή του. Όταν έρθει αυτή η στιγμή ρωτήστε το παιδί...
Συνέχεια...

Η βία μιας πέτρας ή μιας μολότοφ δεν είναι βία.
Βία είναι να πίνουμε coca-cola.
Βία είναι να είμαστε σε όρθια χωριά, στις πολυκατοικίες.
Βία είναι να καθόμαστε στους καναπέδες να βλέπουμε τηλεόραση. Βία είναι, από τον παιδικό σταθμό μέχρι τα μεταπτυχιακά, 30 χρόνια στα ιδρύματα, ιδρυματοποίηση τη στιγμή που τα θηλαστικά όλα, γατάκια, τιγράκια, σκυλάκια είναι στο ζενίθ της ζωηρότητας και της ακμής τους αυτό είναι βία.
Βία είναι η ετερονομία. Αν θέλει η Texaco και η mobil oil πόλεμο στο Αιγαίο το κάνουν όποτε θέλουν! Ποια δημοκρατία; Οι αστικές δημοκρατίες έχουν πεθάνει καιρό τώρα. Εκεί έχουμε μια ενδογενή αντίφαση. Η αντίφαση είναι η εξής: από τη μία υμνούμε την ατομικότητα και από την άλλη συμπιέζεται σε έναν βάλτο ομοιομορφίας.
Πιστεύω ότι οι λαοί και οι άνθρωποι δεν κρίνονται απ αυτό που έχουνε, αλλά απ αυτό που δίνουνε. Και η Ελλάδα αν έχει μία αξία δεν είναι ένα αρχαίο παρελθόν, είναι ότι είναι ένα σταυροδρόμι.
Ένα σταυροδρόμι και μπορεί να δώσει ένα καινούριο σήμα.
Το σήμα της αυτοοργάνωσης, της αυτονομίας, της αυτοθέσμισης. Φυσικά, δεν θέλουμε παραπάνω μισθό από κανέναν.
Δεν θέλουμε βασικό μισθό 1.400 ευρώ.
Θέλουμε ισότητα μισθών και εισοδημάτων για όλους και όλες.
Θέλουμε μια κοινωνία που να στηριχτεί πάνω στην παιδικότητα.Εάν κοιτάξετε την ιστορία, δε στηρίχτηκε πάνω στους μεγάλους, στα παιδιά στηρίχτηκε.
Τα παιδιά έχουν μερικά χαρακτηριστικά, που αυτά η ιστορία αξιοποίησε. Ένα χαρακτηριστικό είναι η οξυδέρκεια στην αντίδραση. Είναι η εξερεύνηση. Και, κυρίως, η ανωριμότητα. Στηρίζομαι στην ανωριμότητά μας και στην παιδικότητά μας.
Αλλά για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται ριζική αναπλαισίωση. Αναπλαισίωση, ακόμη και του γλωσσικού μας κώδικα.
Δηλαδή, είναι τυχαίο ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούμε είναι κι αυτή εξουσιαστική; Για παράδειγμα: Από δυο χρονών στα πιτσιρίκια, τους λέει η μαμά τους: Παιδί μου, πήγαινε γρήγορα στην τουαλέτα να κάνεις κακά! - Καλά, θα κάνει. Θα χέσει, να καθαριστεί, να γουστάρει, να ξαλαφρώσει. Από κει αρχίζει η ενοχοποίηση του κώλου μας. Το καταλαβαίνετε αυτό το πράγμα;
Παιδιά, η εξουσία δεν είναι κάτι πυρηνικό που δρα ακτινωτά παντού. Η εξουσία είναι ένα πέπλο που μας διαπερνά συνέχεια.
Εξουσία από τον πατέρα στο γιο, από τη μάνα στην κόρη, από το φίλο στον άλλο φίλο. Χρειάζεται μια ριζική αναπλαισίωση.
Και πιστεύω ότι μπορούμε να δώσουμε ένα βροντερό παράδειγμα αυτοοργάνωσης και αυτοθέσμισης. Παιδιά, θα το πάρει το μήνυμα όλος ο κόσμος. Αρκεί να μην καταπραϋνουμε τα νεύρα μας.
Τα σχολεία μας είναι οι δρόμοι. Και οι πλατείες. Και τα κτίρια. Οι πόλεις μας θέλουν μερική ανατίναξη, βέβαια. Θέλουμε βιολογικά προϊόντα, ήπιες μορφές ενέργειας.
Πρέπει η αυριανή κοινωνία, όποιον επιζητεί εξουσία, να τον ψυχοθεραπεύει. Πρέπει να ναι βαθιά άρρωστος όποιος επιζητεί εξουσία. Έτσι θα πρέπει να τον αντιμετωπίζετε.
Η αληθινή επικοινωνία είναι παντού. Και πρέπει να καταργηθούν στερεότυπα και διαχωρισμοί αιώνων, όπως ο διαχωρισμός μαθητή-καθηγητή.Είμαστε όλοι συμμαθητές.Ο διαχωρισμός αδικεί χειρώνακτα.Όχι. Είμαστε όλα, όλοι. Δεν κρίνουμε και δεν καθορίζουμε κανέναν. Παιδιά, Venceremos. Παιδιά, όλοι έχουμε μία τίγρη μέσα μας! Η μόνη αληθινή εξέγερση είναι η παντοτινή.

Δημήτρης Αποστολάκης από τους Χαΐνηδες, 19/12/2008, Προπύλαια
Συνέχεια...